Helden

Sofie Lemaire omschrijft zichzelf als volbloed feministe. Met haar campagne Meer vrouw op straat kregen het afgelopen jaar tientallen straten, pleinen, bruggen en parken in steden de naam van een vrouw.

Wie op zulk een efficiënte manier vergeten vrouwen hun verdiende eerbetoon geeft, verwerft ontegensprekelijk zelf het recht op een Sofie Lemairelaan of – om grotere heldinnen niet tegen de borst te stuiten – minstens op een Sofie Lemairesteeg.

Alle lof voor Sofie, maar zelf kies ik eerder voor de Charles Darwinstraat te Gent, het Carl Linnaeuspark te Brussel of het Sybilla Meriansplein te Leuven.

De straat waar ik woon, is genoemd naar Petrus Franciscus Coeckelbergs, een Vlaams auteur en postbode. Dag in dag uit deed hij trouw zijn ronde. Hij vulde de woonkamers met kostbare verhalen.

Als volbloed wandelaar stippelde ik twee jaar geleden een tochtje uit langs Heistse wegen. Dag in dag uit doe ik mijn zelfde ronde.

Ik vertrek in de Frans Coeckelbergsstraat. Door de beukendreef kom ik aan het Hof Van Riemen. Daar wacht de wilde eend met haar zeven kuikens. De waterhoenen stappen roepend door het gras. Ik passeer de boom van de blauwe reiger. Drie meter verder zingt de tjiftjaf. Aan de pinksterbloemen groet ik het oranjetipje. De kokmeeuw zit op zijn verlichtingspaal. Op het dak van het huis met nummer zeven fluit de merel. De kikker brult vanachter zijn haag. De duif zoekt haar nest op de straatpaal voorbij de bakker. Ik kijk op naar de nok van de school en verwacht het ‘tsieren’ van de gierzwaluwen. Het koppel kauwen kijkt me na. Ik zwaai naar de overvliegende blauwe reiger – die van de boom – en ben weer thuis.

Alle lof voor Frans, maar als hij het goedvindt, herdoop ik zijn straat tot de David Attenboroughlaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.